‘Yukarıda başta şöyle düşündüm: Epey bir yüksek”

“Çıkışa başlamadan hemen önce iyice sakinleşiyorum. Tahtanun üzerinde oturuyorum, izden aşağı doğru bakıyorum ve atlayışımı düşünüyorum; sonrasını, sonucu değil, sadece birazdan olacakları: Çıkış, atlama, uçuş. Sonra kendimi itiyorum. O anda aklımda olan her şey bir anda uçup gidiyor. Bu sakinlik birkaç saniye sürüyor. Daha sonra tekrar zemin geliyor. Kayaklarımı indiriyorum, darbeyi karşılıyorum, kayıyorum. Atlayış sona erdi. Sonra gün devam ediyor.

Willingen Yatılı Kayak Okulu’ndaki günüm sıkı bir programa sahip: Yedide kahvaltı, öğlene kadar okul, sonra yemek, ev ödevlerinde rehberlik, bazen destek dersleri. Öğleden sonra antrenman, çoğu kez akşama kadar. Çok zaman kalmıyor ama sorun değil, burada herkes için durum aynı. 

Yatılı kayak okulunda yaşam: İkinci bir aile gibi

Bizim hedefimiz büyük: Kendi spor dalımızda hep daha iyi olmak. Çoğu kez ev ödevi zamanında sadece ders çalışmayıp arada sırada kafaları dağıtmak için gülüp eğlenmek de sorun değil. Antrenörler baskıyla çalışmıyor, bize şöyle diyorlar: ‘Sizin kendinizin istemesi gerekiyor.’ Yatılı okulda kendime ait bir odam var. Akşamları hep birlikte yemek yiyoruz, kutu oyunları oynuyoruz veya sadece laflıyoruz. Sağlam bir destek var, her zaman biri yanımızda. İkinci bir aile gibi. 

Aslında bir atlet olmak istiyordum. Ama rampadaki ilk deneme antrenmanında durum hemen açıklığa kavuştu, kayakla atlama benim sporum. Yukarıda başta şöyle düşündüm: ‘Epey bir yüksek’. Aşağıda vardığımda ise hemen tekrar yukarı çıkmak istedim. Çıkış sırasında bir an için her şeyin kaybolduğu o hissi tarif etmek mümkün değil.

Atlamaktan korkmamak

Artık yüz metre üzerindeki büyük rampalardan da atlıyorum. En uzun atlayışım 135 metrenin üzerindeydi. Korkmasam da saygı duyuyorum; korku özgüveni sarsar ve özgüvensiz olmak tehlikeli olabilir. Her atlayıştan önce küçük bir ritüelim var: Mükemmel bir atlayış hayal ediyorum, örneğin Avusturyalı kayakla atlamacı olan rol modelim Daniel Huber’in bir atlayışını. Antrenörler potansiyelimizi biliyor. Şöyle diyorlar: ‘Tam olarak yapabileceklerinizi yapın.’ Çıkışta, havada ve inişte neler yapılması gerektiğini gözü kapalı biliyorum. Bu bana güven veriyor. 

Çoğu zaman seyahat ediyoruz, yeni yerler ve rampalar tanıyoruz. Geçenv yıl Slovenya’da bir eğitime katılmıştım, hafta sonu Avusturya’nın Seefeld beldesinde bir yarışmaya katılacağız. Bu işin parçası ve heyecan verici; geziler, otobüs yolculukları, yeni rampalar, yeni koşullar. 

Ev sevdiğim rampa Slovenya’da Kranj yakınlarında bulunuyor. Profili seviyorum; yukarı kısım nispeten düz, sonra aşağı doğru giderek dikleşiyor. Ayrıca en yukarıda oturduğunuzda mükemmel bir manzara var. Böyle bir tablo unutulmaz.

En büyük hayalim: Birkaç yıl içinde dünya kupasında atlamak istiyorum, tabii ki bir gün buradaki Willingen Mühlenkopf rampasından da atlamak isterim. O zamana kadar antrenmanlara devam. Adım adım, atlayış atlayış.”