Burmistrzowie jako ambasadorzy

„Burmistrzowie, niezależnie od tego, gdzie rządzą, mówią tym samym językiem” – przekonuje David Holt, republikański burmistrz Oklahoma City. W październiku 2025 roku 46-letni burmistrz przyjechał do Bremy wraz z grupą innych amerykańskich burmistrzów, by wymienić się doświadczeniami z przedstawicielami niemieckich miast. Rozmowy dotyczyły przystępnych cenowo mieszkań, bezpieczeństwa w miastach oraz tego, jak utrzymać ich rozwój gospodarczy i zdolność do innowacji. Transatlantycka wymiana miała charakter bezpośredni i pragmatyczny, a kwestie narodowości i przynależności partyjnej zeszły na dalszy plan. 

Konferencję sfinansowano ze środków niemieckiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Niemiecki minister spraw zagranicznych Johann Wadephul podkreślił rolę miast jako pełnoprawnych aktorów politycznych: „Miasta, niezależnie od wielkości, są siłą napędową wzrostu gospodarczego. To one tworzą innowacyjne rozwiązania dopasowane do lokalnych realiów i odpowiadają na globalne wyzwania”.

Dyplomacja miejska – pragmatyczne rozwiązania

Konferencja w Bremie to modelowy przykład skutecznej dyplomacji miejskiej, szczególnej formy współpracy międzynarodowej, która przebiega poza klasycznymi kanałami dyplomatycznymi państw. Miasta i gminy współpracują bezpośrednio, poza tradycyjną dyplomacją rządową. Zmiany klimatu, migracja, kryzys mieszkaniowy, mobilność, bezpieczeństwo cywilne to problemy, które dotyczą miast na całym świecie. Miasta odczuwają ich skutki bezpośrednio, dlatego częściej wypracowują bardziej praktyczne rozwiązania niż państwa. Współpraca rozwija się poprzez konferencje branżowe, wizyty studyjne oraz wspólne projekty. W efekcie miasta coraz wyraźniej zaznaczają swoją rolę jako aktywni uczestnicy życia międzynarodowego.

Niemieckie miasta i ich transatlantyccy partnerzy

Współpraca między miastami w Niemczech i Stanach Zjednoczonych jest szczególnie intensywna. Oba kraje łączy ponad 200 partnerstw miejskich. Dobrym przykładem jest współpraca Dortmundu i Pittsburgha. Oba miasta mają podobną historię przemian po upadku przemysłu ciężkiego: przez dekady były ośrodkami produkcji stali i węgla, a po ich upadku musiały na nowo określić swoją tożsamość gospodarczą. Od 2022 roku wspólnie prowadzą projekty w ramach partnerstwa innowacyjno-klimatycznego. W praktyce oznacza to współpracę przy technologiach wodorowych, zmianach w systemach żywnościowych oraz rozwijanie współpracy między uczelniami i startupami.