Bu da şarkı sınıfına giriyor mu?

“Şarkı söylenen yere gönül rahatlığıyla yerleşebilirsin, kötü insanların şarkıları yoktur.” Yüzyıllar öncesine ait ve Almanya’da halen kullanılan bu atasözü düzgün insanların romantik şiirleri sevgi dolu melodilerle bağdaştırdığını kastediyor. Bu, thrash metal grupların kapıdaki kıyameti, cehennemdeki yaşamı veya karaciğerlerinin kritik durumunu çığlıklarla ifade etmeye başlamasından çok önceydi. 

Kreator, Sodom veya Tankard gibi Alman grupları, klasik anlamdaki ahenk öğretisi ve şarkının kesinlikle ters etki yaptığını etkileyici bir şekilde ortaya koyuyorlar. Daha ziyade ifade gücü yüksek hırıldamalar, haykırışlar ve çığlık atmalar söz konusu. Almanya’da alışılageldiği üzere bu gırtlaksı şeytani haykırmalar için de pedagojik bakımdan sofistike bir sertifikalı eğitim var. 

Retorik kabalığa sahip rap

Alman rapi de şarkı meselesini farklı bir zemine oturtuyor – huzur dolu yerlerden ziyade çoğu zaman şehirlerdeki sorunlu bölgelerin polis durum raporlarını hatırlayan bağlamlarla. Örneğin başarılı bir Netflix belgeselinde biyografik açıdan tüm karanlık taraflarıyla portresi çizilen Haftbefehl, gangster mitolojisi, uyuşturucu aşırılığı ve kaba sokak semantiği arasında gidip gelen metinler ortaya koyuyor. Burada daha az şarkı söyleniyor ama öylesi bir yoğunlukla rap yapılıyor ki, sadece iki kelimeden birisini anlasanız bile mesajı alıyorsunuz. 

Yankı dağlardan vurduğunda

Bir de içeriksel bakımdan daha ziyade kuşku duyulmayan yodel var – daha yeni somut olmayan UNESCO kültür mirası olarak onurlandırılmış ve deri pantolon kadar Bavyera’nın bir parçası. Teknik açıdan iddialı, estetik bakımdan meydan okuyucu, akustik algılamaya göre heyecan verici veya sarsıcı. Komedyen Loriot’un Almanya’daki dünyaca ünlü “Yodel diploması“ halihazırda on yıllar öncesinde bu vokal rodeo tekniğinin anlamlı bir şekilde öğrenebileceğini göstermişti. 

Öte yandan Almanya’da yaşayan “Yodel yapan Japon“ Takeo Ischi bir Asyalı zarafetiyle, özel şarkı sanatının en yüksek zirvelerinin tozunu atmak için Alplerden gelmek gerekmediğini örnek bir şekilde kanıtlıyor. 

Net olan şu: Şarkı, ses tellerinin ortaya koyduğu her şey. Şüphesiz “gönül rahatlığıyla yerleşilecek” yere de dikkat etmek gerekir.